Czułe usposobienie Marteny jest bajeczne, bardzo mocno przeżywa każde spotkanie z domownikami, zabiega inteligentnie o kontakty i to jest jej druga, ukryta natura.
W pełni wczuwa się w uczucia innych osób i zwierzat, to prawdziwa zwierzęca empatia.
Jeszcze nie zdecydowałem o jej udziale w hodowli, czy będzie przekazywać swe dziedzictwo, a ma naprawdę co, czas i los sam wybierze.
Nie jestem nia zawiedziony, bo psa nie tylko kocha i ceni się za to, że zajmuje wysokie lokaty na wystawie czy w oczach miłośników rasy.

Nabywając ją wiedziałem, że w jej genach kryja się wielcy, o wspaniałym dorobku, poprzednicy. Martena jako wkład genetyczny w hodowli z WW, może dysponować ogromnym potencjałem użytkowo-wystawowym, który jeszcze u niej lub w potomstwie w sprzyjajacych okolicznościach może się ujawnić.
Jej mama w krótkim czasie w Rosji dokonała wspaniałych wyczynów wystawowych, jej tato to znaczacy i wyróżniąjacy się reproduktor, który poprzez swoje osiagnięcia zyskał szacunek i uznanie ogółu rosyjskich hodowców .
Od poczatku rośnie mi bardzo nierówno i nieproporcjonalnie - może te typy tak mają.
Natomiast jest przytulna, ukochana, pozwalam jej jak żadnej na wszystko, tak podbiła serce swego pana. Przymykam oko. Bo najbardziej interesuje mnie jej zmyślny, rozweseląjacy charakter.

To może w stosunku do niej być nieodwracalny i zły wpływ z mojej strony, gdyż zmiękczanie charakteru nie jest zgodne z rasą, ale cieszy mnie jak w niej kwitnie radość, rozpieszczanie jej przy każdej okazji podgrzewa ten płomień radości. Jedyny kłopot to to, że cały czas chce się bawić, a ja jestem nie raz tym wyczerpany, łaszenie się do mnie to jej ukochane zajęcie w takich chwilach, ma charakter małej wesołej dziewczynki, choć ostatnio zauważam cechy samicy, które wskazują, że robi się z niej pomału poważna Pani.

 

W stadzie też jest bezustanie w ruchu, o przyjaznych zamiarach, nikogo nie zaczepia i się nikogo nie lęka, bez zażartych dyskusji budując sieć kontaktów, nie znając strachu i świetnie potrafiac stłumić agresję.
Zdana na wrodzony instynkt, należy do grupy czujnych i ambitnych stróży, ma dobrze wykształcony wzrok, węch i słuch.

W tym wieku suki sa najbardziej ciekawskie wszystkiego, reagują na bodźce sytuacyjne działające silnie nawet jednorazowo, do tego najczęściej wykorzystując węch i słuch, gdyż żaden pies nie widzi tak jak my, ona tylko nasłuchuje najmniejszego szelestu,

Gdy się on pojawi od razu uaktywniają się domyślne zmysły i pierwotne impulsy, automatycznie wywołują w niej reakcje, nakazujące skontrolować wydarzenie - tak działa skomplikowanie zaprogramowany mechanizm instynktów stróża, te instynktowne odruchy polegają na swoich nieomylnych reakcjach zwierzęcia.

Stworzona w procesie kształtowania i przekazana genetycznie umiejętność wykonywania pewnych zachowań, czynności, które są wykonywane odruchowo, na zasadzie odruchu bezwarunkowego lub na podstawie przeczucia. Te wrodzone uwarunkowania genetycznie, to zdolność zwierząt do nieświadomych reakcji i zachowań celowych, ważnych dla życia psa, nagły nieuświadomiony bodziec zmuszający do jakiegoś działania, ale też ze zdolnością do przewidywania czy przeczuwania czegoś, przestrzegając pozytywny domysł i stopień oceny zgodny czy zgadzający się ze zdarzeniem, a błędna identyfikacja może wywołać katastrofę, to prawdziwe dzieło i dziedzictwo instynktów towarzyszące im setki lat i opierajace się na surowej etykiecie.

Bodziec i jej podnieta, czyli czynnik wywołujący pobudzenie receptorów, pochodzący ze środowiska zewnętrznego.
Pozytywna reakcja na sygnały to przeczucie, wyczucie, zdolność przewidywania, twórcza wyobraźnia psa.

Przypatrujac się - te oznaki istnieja, tylko występują niezwykle zróżnicowane.
Taki czujny pies na spacerze czy w obejściu służy nam jak tarcza ochrona.
Trzeba zrozumieć jak jest to ważne zachowanie, nie ma nic gorszego jak pies. który na nic nie reaguje. Dlatego pochodzenie szczeniaka w tej rasie jest bardzo ważne. Ta wiedzę, znawstwo oceny, sprawność i talent Azjaty wysysają z mlekiem.

PS. Stado zwierząt dla hodowcy to praktycznie niemożność urlopu czy dłuższego wyjazdu, ale dla mnie przy nich jest super, wypoczywam i daje mi to wytchnienie od spraw codziennych.

Bo jak CIEŃ od sześciu lat im codziennie towarzyszę. Jak DUCH systematycznie przygladąm się im ukradkiem, w szczęściu i nieszczęściu, radości i żalu, jestem przy nich na każde ich westchnienie, czy na wybiegach, w domu, spacerach, wystawach - uczymy sie wspólnie życia i zadaje sobie palące pytania, co by było jak by ich nie było.

W obliczu tych wszystkich dotychczasowych wydarzeń, tak sobie przypominam jak to się z nimi zaczęło, od razu mi wpadły w oko, były i są piękne, pełne inteligencji, zmysłów i siły zwierzęta, od pierwszego zetknięcia było się ciężko powstrzymać, a dzięki nim coraz bardziej ciagnie mnie do natury,

Nade wszystko dotyka nas wspólna myśl, że dzięki bliskiemu kontaktowi z nimi, teraźniejszość sięga punktu wrzenia, bo bliskość zwierząt przywraca w człowieku znaczenie i wagę przyrody oraz natury, ludzka godność i chęć, by nie gonić tylko za dobrami materialnymi.

Życie na pokaz straciło przy nich sens.
Dzięki nim jako człowiek, który brzydzi sie fałszu i kombinacji, mogłem wystąpić przeciwko bezlitosnym i twardym prawom ekonomicznym, dyktaturze ludzkiego kalendarza ekonomicznego, gdzie pochodzenie społeczne, statut człowieka i pieniądze decydują o pozycji wśród ludzi, a nie skromność, uczciwość i sumienna ciężka praca.

Dlatego prawdziwe poznawanie cały czas tych istot, wydobyło ze mnie prawdziwą naturę, jest nawet zaszczytem i myślę, że dobrze mi sie w życiu trafiło poznąjac takie zwierzęta.

Jest to ostatnia lub przedostatnia opowieść z Winnickiego Wzgórza, (TYLKO NIE WIEM CZY JA WYTRZYMAN) myślę, że czas zrezygnować z tego wypowiadania się w tej formie,

Uznałem, że ciężko mi, prostym z natury mojej, ułomnym, słowem dotrzeć do każdego, a prawie każda moja wypowiedź była atakowana przez myślicieli niechętnych mojej stronie, dopatrując sie Bóg wie czego w mojej pisaninie.
Choć opowieści były osobistą wartością i składnicą moich myśli, w ten sposób precyzowałem swe zapiski, podpierane obserwacją i podpowiadającym przez te lata doświadczeniem.

Starałem sie to robić z roku na rok z jak największą dbałością i godnością, skupiałem sie i tropiłem psie reakcje, zachowania, wspólne nasze myśli, a później odtwarzałem je na mojej stronie. Hodowla Azjatów to nie jazda na rowerze, że po kilku upadkach wszystko idzie gładko.

W hodowli trzeba podejmować wszystkie wyzwania jakie rzucały i rzucają psy, ich pokonywanie ma wyjatkową wartość, budujac stałą i trudną przecież relacje miedzy człowiekiem środowiskiem i samej materii psa, sześć lata harówki fizycznej, psychicznej i moralnej i bezlitosnej selekcji, by po tym czasie do przydomku z Winnickiego Wzgórza śmiało dopisać PSY PILNUJACE.

W poszukiwaniu wiedzy o rasie początkowo korzystałem od starszych i doświadczonych hodowców, serdecznie Wam wszystkim dziękuję.
Na starcie zaczałąm czytać o rasie, ale nie wiedziałem, które artykuły brać na serio, bardzo przeczyły sobie, uznałem, że nie ma na to jednej recepty i podjałem się samodzielnej hodowli.
Prowadzę i uczę psy na własną rękę, sprawdzone metody i zdobyte doświadczenie pozostanie moim wielkim kluczem do dalszej pracy

Naprawdę było bardzo pięknie, opisy były szczere i dla ludzi, którzy czują psy i mają wspólną pasję, i których w rożnych okolicznościach połączyła i łączy miłość do zwierząt.
Czy możemy sobie wszyscy wyobrazić taką sytuację - gdyby one kiedyś nagle wszystkie zamknęły nam oczy - nasz świat bez nich zmniejszyłby się i stałby się smutny i cały by zastygł.

Pozdrawiam.

Aleksandr Michalik